In 2012 zat ik aan een gedicht voor een klant. Alles liep soepel — tot één regel. Eén. Enkel. Woord. Ik had iets nodig dat rijmde op “leven”.Na 40 minuten had ik… niks. Ik probeerde alles — rijmwoordenboek, Google, zelfs oude notities.Niks werkte. Uiteindelijk heb ik die hele zin herschreven.En dat moment veranderde hoe ik…

In 2008 stuurde ik trots een “sonnet” naar een klant — 14 regels, netjes rijmend, alles leek te kloppen. Hij reageerde met één zin:“Dit is geen sonnet.” Ik dacht eerst dat hij overdreef. Maar nee — hij had gelijk.Ik had geen idee wat een écht sonnet was. Dat moment was pijnlijk. Maar ook belangrijk.Want sindsdien…

Ik maakte ooit een Sinterklaasgedicht dat compleet flopte In 2013 zat ik tot 2 uur ’s nachts een Sinterklaasgedicht te schrijven voor een collega. Alles klopte — rijm, structuur, zelfs een paar “slimme” woordspelingen. De volgende dag las hij het… en zei:“Leuk, maar dit had iedereen voor mij kunnen schrijven.” Au. Dat moment bleef hangen….

Ik verpestte ooit een Valentijnsgedicht — en ja, dat was pijnlijk In 2011 schreef ik een Valentijnsgedicht voor iemand waarvan ik dacht dat het “perfect” was. Rijm klopte. Woorden waren netjes. Zelfs een beetje poëtisch.Ze las het… glimlachte… en legde het weg. Dat moment — stil, ongemakkelijk — leerde me iets waar geen enkele blog…

Back in 2011, zat ik in een klein café in Antwerpen met een notitieboek dat vol stond met wat ik toen “gedichten” noemde. Een klant had me €500 betaald om een persoonlijk gedicht te schrijven voor zijn bruiloft. Klinkt goed, toch? Tot hij het las… en zei: “Dit rijmt wel, maar het voelt dood.”Dat moment…